Normaal is er overal rook. Een dikke laag smog die uw longen doet kriebelen op een ongezonde manier. Ogen die tranen maar niet wenen. Een mond die naar zuurstof hapt. Dat soort rook.
Vandaag ervaar ik vuur. Een soort ongemakkelijk klein vuurtje dat tegen de rook vecht, af en toe bijna uitdoofd en dan toch ver(r)assend erdoor komt.
Een twijfelvuur.
Het is mijn bron van hoop. Mijn ziel land neer in mijn lichaam zonder dood aan te voelen.
Ik kan het verschil niet goed beschrijven met het vuur/rook van andere dagen, maar het voelt anders. Ik denk dat het de kracht van emoties zijn. Het voelt alsof mijn leven betekenis heeft, dat is het! Nee, toch niet helemaal correct. Het voelt alsof ik niet moet zoeken naar betekenis, een soort contentement. Niet dat ik veel betekenis voel, maar ik voel ook geen afwezigheid aan betekenis.
Ah, misschien is dat de functie van emoties. De afwezigheid aan betekenis wegwerken. Het is zeker welkom in mijn leven.
Het verklaard ook waarom het twijfelachtig aanvoelt. Het leven is nu neutraal. Alles kan nog. Zowel betekenisvol als betekenisloos. Dat voelt krachtig, opportuun.
Als er iets mijn vlammeke doet branden, dan zijn het opportuniteiten. Niet het nemen ervan, maar het de aanwezigheid ervan en het bijhorend gevoel. Ik kan de kansen zelf niet benoemen, zo helder zie ik ze niet. Maar ik voel ze. Ik vind mijn kracht in het voelen van opportuniteiten. Het aanschouw het als een wedergeboorte. Ik voel mijn kracht, opnieuw. Mijn vlam wordt groter.