Weg sfeer

Een eiland vol bikini-babes, een stralend zonnetje, helder blauw water en de mood van een 60 jaar oude reuma patiënt. Het leven draait op een mysterieuze motor en mijn humeur precies ook.

Daar komt nog eens bij kijken dat ik momenteel een groot deel van mijn financiele toekomst aan het bepalen ben. Als ik mij gewoon even zou kunnen focussen op mijn werk dan zou ik misschien iets kunnen maken van al dat gepruts. Dan zou het misschien geen gepruts meer zijn. Dat klinkt niet slecht he. Maar het ziet er niet naar uit. voorlopig ben ik goed aan het prutsen en zijn mijn ogen afgeleid op dat blinkend blauwe water hier in de buurt. De schoon gebruinde kleur van dat vlees reflecteerd in mijn ogen.

In dit soort omgevingen is de moraliteit voelbaar afwezig en dat prikkelt mijn geest. Ik bevind mij in het land der knappe mensen, hier is de spierbal koning.

Maar vandaag voel ik mij een Eva. Het aards paradijs voelt niet goed genoeg. Adam zijn ogen stoppen met draaien en de mijne nemen over. Ik voel een lichte dosis zelfmedelijden en haat door mijn aderen stromen. Ik hoop een shotcut te vinden voor al mijn problemen. Een quick fix. Ik kan het wel gebruiken eigenlijk. Het zou goed uitkomen. Maar dat is een losersmentaliteit he. Dat weten jij en ik.

Misschien moet ik schrijver worden. Daarbij voelt het alsof ik niet helder en diep moet nadenken. Gewoon wat tegen mezelf praten. Op een of andere manier een consistente personaliteit creeeren en daarmee mijn portefeuille dik schrijven. De ideeën zijn er al, nu de uitvoering nog.

Maar godverdomme er lopen hier hete brokskes rond. Gespierde lijven, schone poepkes, lange haren, brede schouders, slanke benen,… En dat alles in een minimalistische huls van hoop en drie draden textiel.

Het is natuurlijk niet moeilijk om op die manier afgeleid te geraken van mijn queeste naar succes. Maar het alternatief is zouter dan die zee hier. Het alternatief is een donker, voorspelbaar kot waar ik wat op de reflectie van mijn eigen kop kan kijken. Nee danku. Misschien ligt de oplossing op de bodem van mijn volgende kokosnoot. Slurp slurp maddafakka.

Wat mij ook stoort aan al die hete lijven is de ontoegankelijkheid. Ze stellen zichzelf niet voor aan mij. Er heeft nog niemand mij spontaan gepijpt. Net zoals bij mijn werk zou ik zelf moeten investeren, moeite doen. Hebt gij daar zin in? Diep vanbinnen geloof ik niet in die strijd. Met andere woorden, ik ben al verloren. Maar goed, aanwezigheid, telt ook he? Deelnemen is belangrijker dan winnen of is dat ook losersmentaliteit? Misschien kan ik elke dag mijn losergevoelens optellen, en zo een schaal aan losergehalte bepalen. Vandaag ben ik een 7 op de schaal van Rinus (zo heet de schaal, ik ga het als uitvinder niet naar mezelf vernoemen want ik wil niet met losers geassocieerd worden).

Er loopt hier gelukkig nog een occasionele ugly rond. Niet vaak maar ik ben ze dankbaar. Het geeft gemoedsrust om niet de enige te zijn met een deterministisch bepaald verlies. Het benadrukt op een verzachtende manier hoe machteloos we zijn als mens. Uiteindelijk is een groot deel van ons leven bepaald door enigszijds onze opvoeding, wat niet volledig in eigen handen ligt, en anderszijds onze genen, wat letterlijk in onze handen ligt maar op een figuurlijke manier dan weer totaal niet handelbaar is. Het is het excuus waardoor ik slaap ‘s nachts. Ik roei met de riemen die ik heb en ondertussen probeer ik ze te optimaliseren. Veel meer kan een mens niet doen, en als er iemand wel meer doet dan zijn ze werkelijk onmenselijk.

Hah. Er ging net een surfdude met zijn vissershoedje onder de douche staan, en voor een halve second lang was hij zich verdwaasd aan het afvragen waarom zijn hoofd niet nat werd. Zijn lijf is heter dan dat van mij, maar zijn kop is precies even dom. Ik ben hem aan het inhalen, ik voel het. Als ik hem straks zie scoren, dan gaat het mij hoop geven. Ik ga surfen op zijn succes. Zijn flow wordt de mijne. Mijn ego parasiteert zich op zijn succes.

Thanks surfdude.